Ja uit mijn tenen, daar moest ik het gisteren vandaan halen, de laatste restjes energie die ik nog had. Voor het eerst in mijn leven had ik me ingeschreven voor het NK Wintertriathlon te Assen. Het hardlopen en fietsen ging me weer steeds beter af na de operaties en het schaatsen had ik sinds kort ook opgepakt. Dus alle ingrediënten voor de wintertriathlon. De Run-Bike-Run eind augustus in Borne had me een mooie derde plaats opgeleverd en dus hoopte ik ook hier enigszins mee te doen. Ik dacht dat het schaatsen me op conditie wel moest lukken…
In de aanloop naar dit evenement had ik me de laatste weken voornamelijk met het hardlopen beziggehouden want daar was nog wel wat winst te halen. De laatste 2 wedstrijden haalde ik dan ook een nieuwe PR op de 5 km en de 10 km. Dat gaf natuurlijk moraal.
Ook de veldtoertochten die ik reed op de fiets in het weekend voelden goed aan. Het enige lastige zou het schaatsen gaan worden. De ijsbaan in Enschede is net 3 weken open en dan nu al het NK wintertriathlon. Normaal ook niet zo’n probleem denk ik maar wel als je nooit geschaatst hebt.
Toch gingen de schaatstrainingen niet echt slecht en hoopte ik op conditie wel wat tempo te kunnen houden.
Ook was de voorbereiding niet helemaal naar wens. Na de geboorte een 2 weken terug van onze prachtige dochter heb je toch een ander ritme, later naar bed, ’s nachts eruit. Veel visite en dan ’s avonds nog wat trainen. Toch met de moraal van de geboorte is dat geen moeilijke opgave.
Maar de afgelopen week keerde de rust wat terug en probeerde dus goed uit te rusten, maar i.p.v. fitter te worden leek ik alleen maar vermoeider te worden. Het lichaam leek even de rem erop te zetten na de drukke periode.
Zaterdagmorgen om 9 uur dan vertrokken naar Assen waar we rond 10.30 uur bij Schaatsbaan de Smelt aankwamen.
Ik was vast met mijn schoonvader Gerrit gegaan en Macha met haar moeder en onze kinderen zouden wat later komen. Ik haalde mijn kaderplaatje voor mijn fiets op en waarna mijn fiets werd gecontroleerd op technische aspecten als remmen e.d. daarna plaatste ik mijn fiets in het rek op de aan mij toegewezen nr. 40.
Vlak voor de uitgang van het Parc Fermee. De wielerschoenen zette ik eronder en de helm hing ik aan het stuur. Daarna ging ik de Smelt binnen waar ik de enkeltransponder kreeg die voor de juiste tijdregistratie zou zorgen.
De schaatsen werden gecontroleerd of de uiteinden van de ijzers wel afgerond waren. En daarna vertrok ik naar de wisselzone voor het schaatsen waar ook een stoeltje voor me klaar stond met nr. 40 erop. Daar legde ik mijn schaatsen klaar en een jackje en handschoenen want die zijn verplicht bij het opgaan van het ijs. Daarna de drie nummers opgespeld: Rugnummer voor het fietsen, Buiknummer voor het hardlopen en een nummer op mijn bovenbeen voor het schaatsen.
Na enkele bekenden gesproken te hebben begon ik nu toch wel wat zenuwen te voelen, ik dronk nog wat sportvoeding en at nog een reepje want het zou een lange inspanning worden. Daarna ging ik me warmlopen want er was nog een half uur voor de start. Snel plakte ik met tape nog wat sportvoeding op de bovenbuis van mijn fiets en ging richting de start. Daar kwam de speaker mij nog even interviewen want in mijn oranje wielersnelpak viel ik natuurlijk wel op.
12.30 uur…Pang! Weg waren we. Mijn ogen zochten direct naar Guido Gosselink, clubgenoot en al eens winnaar van de wintertriathlon. Hij liep normaal heel iets sneller dan mij en dus was dat een mooie gangmaker voor me waardoor ik niet te gek weg zou gaan. We kwamen na 5 km door in zo’n 18 minuten het ging me daarna iets te hard en langzaam verloor ik iets terrein. Met mij liep ook nog Robert Beute (nummer 3 van het jaar ervoor in Assen) en die versnelde ook. Ik probeerde enigszins in de buurt te blijven. Ondertussen was Wim Nieuwkerk al lang gevlogen. Een duathleet van wereldklasse die laag in de 31 minuten loopt op 10 km.
Ik kwam na 36.30 min bij mijn fiets en probeerde zo snel mogelijk de wielerschoenen aan te trekken en de tijdrithelm op te zetten. En rende het parc Fermee uit met mijn fiets en na de uitgang mocht je op de fiets springen. Daar begon mijn achtervolging op de 15 man voor mij. Een voor een haalde ik de mannen in. Met de televisie motor in de buurt die ik nog goed kende van het veldrijden de laatste jaren. Ook die mannen zweepten me op en zo reed ik steeds verder naar voren.
Het was een lastig parkoers met veel klinkers die door de miezerregen glad waren. Ik rukte op naar de derde plaats in koers. En toen ging al heel langzaam mijn kaarsje uit. Ik was de duur niet meer gewend en had natuurlijk flink wat gegeven. Op karakter reed ik ook het gaatje dicht naar de nummer twee in koers, Erik Jan Spijkerman. De winnaar van vorig jaar in Assen. Maar ik kon na hem ingehaald te hebben niet meer het tempo vasthouden en langzaam haalde hij me weer in en samen kwamen we na 50 km weer terug bij het parc Fermee.
Ik had de schoenen al losgedaan en sprong dan ook op mijn sokken van de fiets, deze hing ik weer op mijn plek en rende op mijn sokken naar mijn stoel in de ijshal. Daar pakte ik mijn schaatsen en rende richting het ijs. Helemaal kapot probeerde ik mijn schaatsen aan te doen. Iets wat ik beter ook eens had kunnen oefenen ;-) En ging uiteindelijk met de muts half op mijn hoofd en de handschoenen half aan het ijs op.
We waren nu met drie man op het ijs. Wim Nieuwkerk had ondertussen al 7 rondes van de 54 gehad. Ik had het gevoel dat ik op houtjes aan het schaatsen was. Ik krabbelde maar wat vooruit en steeds meer mannen kwamen op het ijs. Mijn rugspieren werden net twee staalkabels die met hun kracht mijn hele rug verkrampten. In de bochten kwam ik steeds meer aan het stuntelen. En na 10 rondes geschaatst te hebben begon ik al af te tellen. Macha stond op de tribune met Gerrit te schreeuwen hoeveel rondes ik had gehad want dat is zelf bijna niet bij te houden. Ook mijn bovenbenen leken in brand te staan en langzaam zakte ik steeds verder weg in het klassement. Macha riep op een gegeven moment enthousiast dat ik al 27 rondes had gehad en lag toen 6e. Ik dacht bij mezelf 27 rondes, dat is pas de helft…
Daarna dacht ik elk rondje van “ik stap af..” Maar Jesse en Marijn schreeuwden ook zo hard van “Hup Pappa”dat dat natuurlijk geen optie was.
Zelfs collega deelnemers zagen mijn martelgang en begonnen “kom op maarten te roepen”. Na 54 rondes kon ik dan eindelijk finishen op de 8e plaats. Wat een dag... Nooit meer dacht ik toen.
Maar nu een dag later kijk ik alweer vooruit naar eind maart als de wintertriathlon in Enschede is. De komende weken maar goed luisteren naar mijn overbuurman en goede marathonschaatser Henk Voorhuis en dan opnieuw proberen…Want als ik in de uitslagen kijk dan was mijn schaatstijd echt drama. Niet eens bij de eerste 50. Ook het fietsen moet nog veel sneller kunnen.
Al met al wel een prachtige ervaring met een hele sterke organisatie en voor de top 3 heel veel respect!
Uitslagen:
Wintertriathlon Assen 24 oktober 2009 Uitslag WT-Afstand Ned. Kampioenschap
1 7 Wim Nieuwkerk H24 FIJNAART 2:26:09,337
2 1 Erik-Jan Spijkerman H24 NIBBIXWOUD 2:31:00,197
3 2 Robert Beute H24 ASSEN 2:34:43,894 4
4 Martin Veenhuizen H40 EKEHAAR 2:36:16,099
5 6 Guido Gosselink H24 AHAUS ALSTÄTTE (Duitsl.) 2:36:37,914
6 121 Rob Barel H50 OVERBERG 2:37:56,213
7 31 Folkert de Haan H24 GRONINGEN 2:40:43,903
8 40 Maarten Nijland H24 ROSSUM 2:41:32,068
9 41 Ben van Oeveren H24 GRONINGEN 2:42:08,336
10 129 Dré van Oosten H50 ANNA PAULOWNA 2:42:56,464
11 16 Teun Sweere H20 ZEVENBERGEN 2:43:25,795
12 10 Job Eijsink H20 BALKBRUG 2:43:38,965
13 35 Guido Kwakkel H24 ZEEWOLDE 2:43:49,121
14 30 Mark Groot H24 UTRECHT 2:44:58,722
15 26 Kor Broers H24 LEMMER 2:45:13,595
Hier nog enkele foto's:
