Beentjes hoog en dus even tijd voor een verslagje. Macha ligt rustig te slapen op de bank. De baby nog ronddraaiend in de buik, nog weinig zin om de tocht naar de buitenwereld te maken. Afwachten dus. Op het moment dat de veldrijders vertrokken voor de eerste wereldbeker van dit seizoen had ik mijn hardloopwedstrijd er al opzitten. Moet zeggen dat ik de cross wel mis maar met het hardlopen een mooie nieuwe uitdaging erbij heb.
Vandaag de Huttenkloasloop zoals in mijn vorige verhaaltje al gemeld. De wedstrijd met de slogan: “niet de snelste maar wel de mooiste” had zijn uitwerking op het aantal deelnemers, ruim 1600. Zelf vertrok ik om iets voor 12 uur richting Oldenzaal waar ik bij mijn oom en tante me omkleedde om te gaan warmlopen en de laatste km even te verkennen. De benen voelden goed… Na enkele versnellinkjes ging ik me, na een 20 minuten warmlopen, weer omkleden en deed de wedstrijdkleding aan, een singlet met short en smeer daarna mijn benen in met wat massageolie. Het weer ziet er iets dreigend uit en dus wat olie op de benen is nooit verkeerd. Iets voor 13 uur loop ik richting de start in het centrum van Oldenzaal. Daar klinkt net het startschot voor de deelnemers aan de halve marathon, waaronder mijn oom Huub (uiteindelijk een 1e plaats 50 plus). Ik doe mijn inloopjasje uit en ga richting startvak. Even vraag ik aan een loper hoelang het nog is voor de start. Met verbaasde blikken en een enkele lach vragen enkele lopers me of ik geen horloge heb. “Nee”zeg ik, niet nodig. “Hoe kun je dan in godsnaam een goede 10 km lopen?” Nu lach ik en zeg “op gevoel”. Ja ben en blijf een wielrenner. Op deze afstanden zal ik me niet zo snel opblazen en kies liever voor een snelle start en dan kijken wie een voor mij goed tempo loopt. Pang.. Weg zijn we en schieten over de mat van Championship voor de tijdsregistratie. Al snel heb ik mijn gangmakers in het vizier, Rachel Klamer en Erik Lentfert. Ze lopen normaal wel iets sneller dan me maar door het heuvelachtige rondje moet ik het toch een tijdje bij ze volhouden. Het is glad op de vele klinkers en er liggen al flink wat eikels op straat ;-) oppassen geblazen. Na 2 km gaat het parkoers iets naar beneden en ik merk dat ik looptechniek tekort kom en moet flink naar adem happen om het tempo van de twee gangmakers te volgen. Gelukkig is na 3 km de eerste flinke klim, de Wijnbergen, waar ik 2 bij ons aangesloten lopers kan lossen en het in de afdaling ontstane gaatje naar Erik en Rachel weer dichtlopen. Na 17.55 min kom ik op het 5 km punt weer door de finish. Nog 1 keer hetzelfde rondje. Nu versneld Rachel en als een hinde rent ze van me vandaan alsof ik stil sta. Gewoon mooi om te zien. Zelf knok ik me deze ronde door en geniet van de stukken heuvelop. Waar ik de meters naar beneden aftel. Ook in het lopen krijg ik al wat supporters langs de kant die me aanmoedigen met “kom op maarten”. Of zou het mijn startnummer zijn waar mijn naam op staat ;-( De laatste 500 mtr wordt ik nog door een uit de achtergrond opgekomen loper opgejaagd maar kan met een laatste versnelling uiteindelijk als 10e finishen in 36,39 minuut. 2 minuten sneller dan mijn eerste 10 km vorige maand. Dus dik tevreden. Morgen begint dan de eerste schaatstraining en dan komend weekend de estafette van MPM Hengelo (4x5 km) waarna ik 24 oktober het NK Wintertriathlon heb. Nu eerste afwachten wanneer de kleine komt…gegroet!
