Maarten Nijland

Afgelopen zaterdag was er de traditionele Run Bike Run van Borne, alweer voor de 19e keer. De laatste jaren deed ik mee bij de duo's. Ingrid Prigge was dan mijn hardlopende partner en ik nam het fietsen voor rekening. Dit resulteerde al een paar keer tot de winst. Dit jaar werd het de individuele wedstrijd waar ik me voor had opgegeven. Dat wil zeggen, eerst 6,5 km hardlopen, dan 30 km wielrennen en afsluitend weer 4,8 km hardlopen. De week voordien liep ik weer voor het eerst een 5 km wedstrijd en dat ging goed. Ook het fietsen gaat steeds beter na de operatie's en dus had ik wel enige verwachting om te proberen in de top 10 te eindigen. Wel is de Duathlon nu een officiele NTB (nederlandse triathlon bond) wedstrijd en stonden er flink wat toppers aan de start en was het voor mij dus een goeie test om te kijken of ik in deze discipline in de toekomst enige rol van betekenis kan gaan spelen. 'S ochtends had ik nog even een uurtje op de weg gefietst, iets wat wel nodig was want ik had stramme benen. Rond 14.30 uur ging ik dan met de auto richting Borne waar ik mijn startnummers afhaalde en de tijdritfiets in orde maakte. Om 15.30 uur ging ik richting parc Ferme waar ik mijn fiets door de jury liet controleren waarna ik hem op de juiste plek klaar zette voor de wedstrijd. De helm hing ik aan het zadel en de wielerschoenen zetten ik wijd open naast de fiets want ik ging van schoenen wisselen na het hardlopen omdat ik makkelijker fiets met de carbon zool en klikpedalen. Ik was een van de weinigen zag ik later en verloor hier dus wel wat extra tijd. Zo'n 5 minuten voor 16 uur stond ik aan de start en het begon te regenen. Om 16 uur was er dan het startschot enook de lucht klaarde op. Wle stond er een harde wind.. Waarvan het leek of de meeste deelnemers deze wind in de rug hadden gezien het harde tempo waarin ze wegliepen. Ik liep op enige reserve bij een paar mannen waarvan ik wist dat ze net iets beter dan mij waren. Ik kwam redelijk fit aan bij de wissel maar lag al wel op flinke afstand van de top. Uiteindelijk ging ik pas als 29e de wissel uit en kon beginnen aan een lange inhaalrace op de fiets. Al snel haalde ik een aantal regionale toplopers in die wat minder bedreven waren in het fietsen. Ik kreeg flink wat verbaasde blikken over de snelheid waardoor ik nog meer moraal kreeg en schoof snel op in het veld. Na de 30 km fietsen kwam ik dan ook met flinke voorsprong op een aantal goede lopers bij de wissel naar de loopschoenen. Al waggelend rende ik het parc ferme uit voor de laatste 4,8 km. Goh wat voelde dat raar zo van de fiets af gaan hardlopen. Achter mij kwam John Aalbers, Nederlands kampioen masters flink opzetten en moest ik echt vechten voor mijn plek, maar eindige uiteindelijk als 4e overall en op het podium in mijn categorie. Dit smaakt naar meer en het is weer fijn om op niveau met sport bezig te zijn. Wel schrok ik van het verschrikkelijke hardlooptempo, daar is dus nog e.e.a te doen.

Individueel Overall 2009